Daily Archives: January 10, 2016

ผู้กำกับฯ จักรยาน fat bike

“เบื้องหลัง” พันตำรวจเอกหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าแสดงถึงความสงลัยจน ผู้ใต้บังคับบัญชาต้องบอก
“พินัยกรรมมูลค่ามากมายมหาศาลของคุณปรียางค์ศรีเป็นสิงที่หวานล่อใจ จึงอาจมีใครลักคนที่ทำให้เวลาของท่านสั้นกว่าอายุขัย”
“ก็คุณบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าคุณกาซะลองกับคุณดิสธรไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง”
“ครับ แต่ยังมีคนอื่นที่อาจจะเกี่ยวข้อง ผมจึงยังไม่อยากที่จะปิดคดี แต่ อยากจะสืบหาความจริงต่อ”
“อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้นผู้กอง” จักรยานล้อโต
“ความจริงครับ ความจริงที่เผอิญผมได้รู้มา”
“คุณหมายถึงอะไร”
ตาต่อตาสบกัน แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นฝ่ายเลี่ยงที่จะไม่ตอบ
“ขอเวลาให้ผมอีกลักนิดนะครับ แล้วผมจะรายงานทุกอย่างให้ผู้กำกับฯ จักรยาน fat bike
ทราบ”
พันตำรวจเอกทรงยศเอนกายลงกับพนักเก้าอี้ พยักหน้าหงึกหงักพึมพำ ออกมา “เอาอย่างนั้นก็เอา”
ร่างสูงใหญ่ทำความเคารพก่อนเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผู้บังคับบัญชา นั่งกุมขมับ มีลูกน้องขยันเกินไปก็น่าปวดหัว ทั้งๆ ที่คดีจะปีดอยู่แล้วเชียว
ร่างบอบบางที่ก้าวเดินลงมาจากตึกเบี่ยงกายหลบทันทีที่เห็นว่าผู้ที่กำลังยืน เผชิญหน้าอยู่เป็นใคร แต่ยังช้ากว่ามือแข็งแรงที่เอื้อมมาจับไว้อย่างรวดเร็ว
“ปล่อยแพรนะคะคุณหมอ” บอกเสียงแข็งแต่หาได้รับการทำตามไม่ นายแพทย์สฤษด์คุณยิ้มอ่อนโยน สายตาบอกความรู้สืกผิดอยู่ไม่น้อย
“เราทำความเข้าใจกันใหม่ได้นะแพร” จักรยานล้อใหญ่
“ไม่ค่ะ แพรไม่มีอะไรต้องทำความเข้าใจใหม่กับคุณหมอ”
“โธ่! แพรทำไมพูดกับฉันอย่างนี้ วันนั้นฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย ฉันขอโทษ”

จักรยาน fat bike

เอาไว้จักรยานล้อโต

เงินถังพอที่จะไปเช่าโรงแรมข้างนอกอยู่”
■คุณยายเล็กเคยบอกปีบเองไม่ใช่หรือคะ ว่าคุณดิสธรเขามีแต่เปลือก ปีบเกรงว่าเขาคงไม่มีเงินถุงเงินถังที่จะทำอย่างนั้นหรอกค่ะ”
คุณพันธุรพีเบ้ปาก ก๊รัI)าเ’แนนั้น1เางขัต&บความเป็นผู้ด8สกุลยามที่ แสดงออกตอนอยู่ภายนอกเหลหเกน ไลลานั่งเฉยพยายามไม่มองภาพที่ยายกับ หลานปะทะคารมกัน
ผู้ใหญ่นี่ก็แปลก บทจะงอแงขึ้นมาไม่ฟังหน้าอ๊นทรหน้าพรหมที่ไหนเลย หล่อนเองกเป็นคนนอก ไม่อายบ้างหรอไร มาว่าหลานสาวบ่าวๆ
“แกนี่ช่างรักช่างหลงนายดิสธรเหลือเกินนะแม่ปีบ เข้าข้างกันอยู่ได แม้ กระทั่งที่มันเคยทำเรื่องเลวๆ เอาไว้” จักรยานล้อโต
กาซะลองหน้าซีดเผือด คุณยายเล็กรู้หรือในสิงที่ดิสธรเคยทำ
■คิดไม่ถึงล่ะสิ ความลับไม่มีในโลกหรอกแม่ปีบ แค่ให้มันออกไปอยู่ข้าง นอกยังน้อยไป ไม’แจ้งตำรวจจับน่ะบุญเท่าไหร่แล้ว”
ผู้เป็นยายเล็กผลุนผลันออกไปด้วยความโกรธจัด ทิ้งให้หลานสาวนั่งหน้า ซีดกับพนักเก้าอี้ ไลลาปราดเข้ามาหาหญิงสาว บีบมืออย่างปลอบประโลม
“มีเรื่องอะไรกันปีบ คุณดิสธรทำเรื่องอะไร” จักรยาน fat bike
ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เรื่องน่าอับอายที่คิดว่า^ปกปีด ไว้เพราะสงสารเห็นใจเด็กสาว…สุดท้ายมันก็ปูดออกมาจนได้โดยปีมีอใครอีกก็ไม่รู้ “คุณดิสธรเขาลวนลามแพรสาค่ะ” “ตายจริง! คุณพระช่วย”
ไลลายกมีอทาบอก นึกไม่ถึงพอมีเหตุการณ๎อย่างนี้จริงๆ หล่อนกลับทำท่า เหมือนอยู่ในละคร สาวใหญ่ทำหน้าเจี*ยมเจี้ยม
“แล้วอย่างนั้นปีบทำไมไม่ให้คุณดิสธรออกไปอยู่ข้างนอกล่ะ มันปลอดภัย กว่านะ ทั้งกับตัวเด็กแพรสาแล้วก็ตัวปีบเอง”
“ปีบก็เคยคิดอย่างนั้นค่ะ แต่คุณหญิงยุพาพักตร์ท่านขอร้องไว้และอีกอย่าง พอเกิดเรื่อง ใครต่อใครมันน่าสงสัยไปหมดจนปีบไว้วางใจใครไม่ได้ ปีบเลย คิดว่าให้คุณดิสธรอยู่ที่นี่ดีกว่า อย่างน้อยปีบยังจะจับตามองได้” จักรยานล้อใหญ่
ไม่ได้เล่าถึงรายละเอียดทั้งหมด ว่าคนที่น่ากลัวที่สุดคือญาติแท้ๆ ต่างหาก
“ครับ แต่อาการหัวใจวายไม่ได้เป็นไปในลักษณะที่เจอศพ และอีกอย่างที่ นายแพทย์สฤษด์คุณทำรายงานมาดูเหมือนจะมุ่งประเด็นไปที่ชา กาลโ]0โลกา อย่างเดียว ผมจึงคิดว่าน่าจะมีเบี้องหลัง”

จักรยานล้อโต

ทำไมถึงต้องใช้กำลังกันอย่างนี้ แม่แรงไฟฟ้า

“แพรบอกให้ปล่อย” สะบัดตัวออกเต็มแรงจนคล้ายตัวจะเซออกมา แต่ คนที่เซไปอีกทางและล้มไม่เป็นท่ากลับเป็นนายแพทย์สฤษด์คุณเมื่อถูกหมัด หนักๆ เข้าไปอย่างจัง
“รังแกผู้หญิงอย่างนื้ไม่สวยเลยคุณหมอ”
ดิสธรที่นอนร้องโอดโอย
“มีอะไรกันคะ ทำไมถึงต้องใช้กำลังกันอย่างนี้”  แม่แรงไฟฟ้า
กาซะลองถามเร็วปรื๋อ สีหน้าของหญิงสาวทั้งตกใจทั้งไม่พอใจ พอจะมอง รูปการณ์ออกว่ามีเด็กสาวแพรสาเป็นชนวน มันน่าอนาถโจแท้ๆ ต่างมีสกุล รุนชาติกันทั้งคู่ จู่ๆ มาทำตัวราวกับกุ๊ยข้างถนน
“ไม่มีอะไรค่ะคุณปีบ คุณหมอกับคุณดิสธรมีเรึ่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย” แพรสารีบออกตัวก่อน มันน่าอับอายหากจะให้ชายทั้งสองชิงกันเล่าว่ามีเรี’องมีราว กันเพราะเหตุโด แต่คุณพันธุรพีที่วิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากตึกทีหลังเป็น ฝ่ายไม่ยอม แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์
“มีอะไรกัน…ตาย! ฤษด์ ใครทำลูกชายฉัน” ผู้เป็นมารดาตรงเข้าไปประคอง ลูกชายอย่างหวงแหน ใจแทบขาดเมื่อเห็นหน้าลูกปูดบวมไปทั้งหน้าราวกับโดน ผึ้งรุมต่อยทั้งฝูง
“มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยค่ะคุณยายเล็ก”
“เข้าใจผิดนิดหน่อย! นี่แกเป็นบ้าไปรึเปล่าแม่ปีบ เรื่องแค่นี้ว่านิดหน่อย อ๋อ! นี่คงเป็นสมีอแฟนแกใช่มั้ยถึงได้ปกป้องกันขนาดนี้” ปล่อยมือที่กำลังโอบ ลูกชายหันมาชี้หน้าหลานสาวเร่าๆ ตะคอกเสียงดัง
“นี่แกรักมันหลงมันถึงขนาดลืมญาติลีมเชื้อ นํ้ามันข้นกว่าเลือดไปแล้วใช่ มั้ยแม’ปีบ” แม่แรงยกรถ
“คุณยายเล็กคะ ปีบเองก็ไม่ได้รู้เรื่องมากไปกว่าคุณยายเล็กหรอกค่ะ แต่คุณดิสธรเองเขาก็เจ็บเหมือนกัน ปีบเลยอยากให้เรื่องมันจบๆ ต่างคนต่าง อยู่จะดีกว่ามั้ยคะ”
“ไม่! ฉันลังให้แกไล่มันออกจากคุ้มเดี๋ยวนี้ ถ้าแกไม่ไล่ฉันจะไปแจ้งตำรวจ ว่ามันบุกรุก เอาให้มันขึ้นหน้าหนึ่งไปเลย”
“เชิญเลยค่ะ ปีบขึ้นหน้าหนึ่งจนชินแล้ว ถ้าจะขึ้นอีกลักอาทิตย์สอง อาทิตย์มันก็คงไม่แปลกหรอก”
“ยัยปีบ”
ซีกหน้าเรียวหันโดยอัตโนมัติเมื่อถูกแรงกระทบจากฝ่ามีอผู้เป็นยาย กาชะลองนี้าตาคลอ ไม่ได้เจ็บที่กายแม้แต่นิดเดียว แต่เจ็บที่ใจจนชาไปหมด

แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์

 

ว่าเขามายุ่งแม่แรงกับแพร

“ปล่อยแพรนะคะ เดี่ยวใครมาเห็นเข้าจะน่าเกลียด” เด็กสาวยื้อดึงมือออก มองเข้าไปบนคุ้มอย่างระแวดระวัง แต่นายแพทย์สฤษด์คุณกลับดึงร่างบางมาโอบไว้
“ก็ดี ฉันจะได้ปาวประกาศชะเลยว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน โดยเฉพาะไอ้หน้า ปลาจวดแฟนยัยปีบนั่น มันจะได้รู้ชะทีว่าเธอเป็นของใคร”
“คุณหมอหมายความว่าอย่างไร* แพรสาเบี่ยงตัวออก หันมาเผชิญหน้า ความสงสัยผุดขึ้นที่ดวงตาคู่หวาน นายแพทย์สฤษด์คุณพูดแปลก พูดไปถึง แม่แรงไฟฟ้า
ลูกชายท่านรัฐมVเตรีคนนั้น ไม่ได้ตื่นกลัวว่าเขาจะโกรธจะขึ้ง แต่เด็กสาวกลับ กลัวไปถึงเรื่องอันน่าอับอาย ความเสีอมเสียที่มีคนมาลวนลามเกาะแกะ คนเดียว ไม่พอ พิเรนทร์มีถึงสอง
“จะหมายความว่าอย่างไร เธอเป็นของฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง” แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์
“แล้วคุณหมอรู้ได้อย่างไร ว่าเขามายุ่งกับแพร”
นายแพทย์สฤษด์คุณหน้าเจื่อน ไม่กล้าสบสายตาคู’หวานนั้นทิ่มองมาอย่าง เคลือบแคลง
“ก็…แค่มองตามันเวลามองเธอฉันก็รู้ จะอย่างไรก็ช่างเถอะ ผู้ชายด้วยกัน ดูกันออก ว่าแต่เธอเถอะ อย่าไปยุ่งกับมันก็แล้วกัน รู้ตัวซะบ้างว่าเธอน่ะเมียใคร”
“แล้วกล้าให้บอกมั้ยล่ะคะ ว่าแพรน่ะเมียใคร” เด็กสาวเชิดหน้ามอง สบสายตายิ้มหยัน เห็นอาการกระอักกระอ่วนของคนตรงหน้าก็ยิ่งสมเพช
“พอเอาเข้าจริงคุณหมอนั่นแหละที่ไม่กล้า กลัวใช่มั้ยคะ ว่าคุณพันธุรพี จะรู้แล้วจะถูกตัดออกจากกองมรดก อึ! สมบัติก็มีออกมากมาย จะต้องการ มันไปถึงไหนกันคะ”
“แพร แต่ฉันจริงใจกับเธอนะ” แม่แรงยกรถ
“ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ แพรสะอิดสะเอียน” รีบเดินห่างออกมาแต่อีกฝ่าย กลับฉุดดึงไว้ หน้าคร้ามใหญ่ซุกไซ้ที่ดวงหน้าหวานอย่างแหนหวง
“ฉันรักเธอนะแพร เธอจะเป็นของใครไม่ได้นอกจากฉัน”

แม่แรงไฟฟ้า