Author Archives: edamcute2

ยังไงพี่ก็เชื่อว่าจักรยานล้อใหญ่ปีบบริสุทธิ้

“พี่เสียใจจริงๆ นะปีบ ทางช่องเขาไม่อนุมัติให้ปีบแสดงนำละครเรื่องใหม่ ก็เรื่องข่าวนั่นแหละ พี่เลยจำเป็นต้องเปลี่ยนตัว”
เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีของการเป็นผู้จัดที่ไลลๅพูดฏอกมๅฏย่ๅงกระท่อน กระแท่น ผู้จัดสาวหน้าเจื่อน การเป็นฝายปฏิเสธมันพูดลำบากมากกว่าการถูก ปฏิเสธมากนัก แต่แปลกที่กาซะลองนั่งฟงอย่างนิ่งสงบ หญิงสาวเพียงแต่ลอบ ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
ในที่สุดข่าวร้ายมันก็มา แต่ยังช้ากว่าที่คิด จักรยานล้อโต
“ปีบเข้าใจค่ะ” หล่อนบอกและไม่ประสงค์ที่จะชวนสนทนาในเรื่องเดิมๆ อีก ร่างระหงผุดลุกขึ้นเดินไปยืนที่ริมระเบียง แสงแดดที่ทอดผ่านทำให้ไลลามองเห็น ความผ่ายผอมได้อย่างชัดเจน ยิ่งเมื่อเจ้าตัวอยู่ในชุดดำไว้ทุกข์ทั้งชุด กาชะลอง ก็ยิ่งดูซีดเซียวทรุดโทรม หญิงสาวหันกลับมาพูดเสียงอ่อน
“พี่หล้าอยู่ค้างที่คุ้มกับปีบนะคะ อุตส่าห์มาหาปีบถึงที่คุ้ม”
“พี่ตั้งใจอย่างนั้นอยู่แล้วล่ะ ปีบอย่าคิดมากนะ ยังไงพี่ก็เชื่อว่าปีบบริสุทธิ้”
“ขอบคุณค่ะพี่หล้า” จักรยาน fat bike
ผู้สูงวัยกว่าเดินมาหา ไลลามองที่ดวงหน้าเรียวนิ่ง ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเห็นความ
ไม่พ้นเรื่องตัวเอง พยายามสงบจิตสงบใจทำไม่รู้ไม่เห็น
มันเป็นเรื่องธรรมดา มันเป็นกฎธรรมชาติ 1/ลาใหญ่ต้องกินI/ลาเล็ก และตอนนี้หล่อนก็เป็นเหยื่อทีงดงาม ชึ่อเ3ยงความโด่งดังที่3งสมมาคงเขียน ข่าวได้อีกหลายวัน แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อไลลามีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ แม้จะเป็นถึง ผู้จัดละครแต่สาวใหญ่ก็ตีสีหน้าได้ไม่สนิท ความสนิทสนมกับกาชะลองมีมากจน พลอยซึมซับความทุกข์ของฝ่ายนั้น ชวนคุยไปเรื่อยแต่กาซะลองกลับจ้องหน้าเขม็ง
“มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวปีบอีกคะพี่หล้า”
“ไม่มี้ ที่ออฟฟิศโทรมาถามเรื่องงานเฉยๆ งบรวมเท่าไร จะเปิดกล้อง วันไหน ค่าตัว…”
“พี่หล้าคะ” หญิงสาวแทรกขึ้น ผู้จัดสาวหน้าเจื่อนรู้ได้ทันทีว่าความพยายาม ที่จะเบี่ยงประเด็นไม่เป็นผล
“บอกปีบมาเถอะค่ะ ยังไงเรื่องก็มาถึงปานนี้แล้ว ให้ปีบได้รับรู้ความเป็นไป ของตัวเองบ้าง”
ไลลาอํ้าอึ้งไปครู่ ข่าวที’เกิดมันก็ทำร้ายจิตโจกาซะลองมากพอแล้ว หาก ต้องมารับรู้เรึ่องที่กำลังเป็นข่าว กาซะลองจะเป็นอย่างไร
“พี่หล้า” เสียงเรียกอีกครั้งอย่างเว้าวอน ท้ายสุดไลลาก็ตัดสินใจ จักรยานล้อใหญ่
“จิ้มลิ้ม นักข่าวจากไทยนิวส์โทรมาถาม เรื่องที่ปีบประกาศแต่งงานกับคุณ ดิสธรหนีข่าวลือเป็นจริงหรือเปล่า”
กาซะลองหน้าซีดเผือดก่อนเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น ข่าวลือบ้าบอมันมาจาก1หน
“พี่รู้ว่ามันไม่เป็นความจริงหรอกเลยปฏิเสธไป” ผู้จัดสาวบอก สีหน้า เคร่งเครียดจริงจัง ก่อนบอกต่อด้วย’แาเสียงที่จริงจังไม่แพ้กัน
“แต่ปีบไม่ต้องห่วงนะ พี่บอกจิ้มลิ้มแล้วว่าอยากรู้จักที่มาของแหล่งข่าว ยังไงถ้ามีการติดต่อมาอีกเราก็คงจะรู้”
“แล้วจิ้มลิ้มยอมเหรอคะ”
“ยอมสิ ปีบลืมไปแล้วเหรอว่าพี่กับจิ้มลิ้มสนิทกัน และอีกอย่างจิ้มลิ้มเขา ก็ปลื้มปีบเป็นการส่วนตัวนะ เขาไม่เสนอข่าวในแง่ลบหรอก แต่ตามหน้าที่ยังไง ก็ต้องขอเสนอข่าวก่อน”
■กี่ฉบับคะ” ถามเสียงเครียดปนหน่าย หนังลือพิมพ์รายวันมีตั้งมากมาย

จักรยาน fat bike

คำสร้อยก็เดินจักรยานล้อโตเข้ามารายงาน

“จะไม่มีงานแต่งอะไรทั้งนั้นหรอกอุ๊ เพราะที่หนังสือพิมพ์ลงน่ะข่าวลือ” “อ้าว! จะลือได้ยังไง ในเมื่อคุณหมอก็เป็นคนบอกกับเราเองว่าจะให้ปีบ แต่งงานกับคุณดิสธรกลบข่าวลือ”
คราวนี้สมใจ เพราะกาซะลองกรีดเสียงแหลม
“อะไรนะ น้าฤษด์น่ะหรีอบอกอุ๊!” เหมือนใจจะขาดรอนๆ ระหว่างรอคำ ยีนยันจากปากของอีกฝาย
สฤษด์คณน่ะหรือที่เป็นคนบอกว่าหล่อนจะแต่งงาน บอกทำไม เขาทำอย่าง นั้นเพื่อประโยชน์อะไร จักรยานล้อโต
“ใช่! ไม่งั้นเราจะวิ่งมาหาปีบถึงนี่เหรอ ว้า ไม่เอาน่า จะปิดเพื่อนฝูงไปทำไม เราเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันนะปีบ ศกน่ะ แค่เราไปบอกข่าวเขายังดีใจจะตาย ถ้าเป็นตัวปีบไปบอกเองเขาจะดีใจแค่ไหน”
รู้สักเหมือนตัวเองชวนเซจวนจะเป็นลม ดีอยู่หน่อยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ กาซะลองจึงได้อาสัยที่เท้าแขนเป็นหลักยึดไว้ ศรานตายืนยันออกอย่างนี้ แสดง ว่าไม่ใช่ข่าวลือ ไม่ใช่การล้อเล่น แต่คำถามที่ยังคาใจ ผู้เป็นน้าทำอย่างนี้ทำไม
นั่งเลื่อนๆ ลอยๆ ใจคอไม่อยู่กับตัว จวบจนเมื่อศรานตาขอตัวกลับ หญิงสาวจึงฝืนลุกขึ้นยืนอย่างไร้เรี่ยวแรงเต็มที
เป็นความจริงอย่างที่คาด แหล่งข่าวรู้กั๊เพราะคนใกล้ตัว เจ็บหนึบที่หัวโจ จักรยาน fat bike
ยิ่งนานวันก็ยิงเหมือนอยู่คนเดียว1นโลก แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หล่อนต้อง รู้เหตุผลของผู้เป็นน้าให้ได้
คุณพันธุรพีอดแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นร่างซูบผอมของผู้เป็นหลานมา ปรากฎตัวถึงที่บ้านหลังจากที่หายหน้าหายตาไปนับตั้งแต่เกิดเรื่องบาดหมางใน ครอบครัว
กาซะลองดูหม่นหมองไร้สง่ารา^ วูบหนึ่งที่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นยายเล็กอด เวทนาไม่ได้ เพราะอย่างไรเสีย ดอกปีบก็เคยเป็นหลานรัก เป็นเด็กดีที่เคยเอ็นดู แต่เมื่อนึกถึงผลการสอบสวนที่ยังค้างๆ คาๆ ใบหน้าของผู้เป็นเจ้าของบ้านก็เชิด ขึ้นโดยอัตโนมัติ โดยเฉพาะเมื่อใบหน้าหมองคลาพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม บอกลันๆ
“ปีบมาขอพบคุณน้าฤษด์”
หลายฉบับ จะมีกี่หัวกันที่รอด ไลลายิ้มขบขันก่อนบอก
“ฉบับเดียวจ้ะ ก็บอกแล้วไงว่าจิ้มลิ้มน่ะปลื้มปีบ พอมีข่าวมาเขาก็โทรมา ถามพี่ พอรู้ว่ามันไม่จริงเขาก็ตัดความรวบรัดไปเลย หนังสือพิมพ์อื่นก็คงไม่กล้า ลงหรอก ขืนลงก็ตกข่าว”
มีรอยยิ้มจางๆ เกิดขึ้นที่สีหน้าแต่ก็ยังไม่ล้ดีนัก ความที่รู้จักกันมานาน ทำให้ผู้สูงวัยกว่าพยายามผ่อนคลาย จักรยานล้อใหญ่
“เอาน่า อย่าไปสนใจเลย ข่าวก็คือข่าว พาพี่ไปทานข้าวก่อนดีกว่า อยาก กินขนมจีนนาเงี้ยวฝีมือปีบจะแย่แล้ว คราวก่อนที่ทำโชว์ในรายการพี่กินยังไม่ สะใจเลย” ผู้จัดสาวเอามือป้องปากหัวเราะคิก “ไม่กล้ากินมาก อายเขา”
สองสาวสองวัยเดินเคียงกันไปยังโรงครัว แต่เพียงเดินมาถึงบริเวณข่วง บ้าน คำสร้อยก็เดินเข้ามารายงาน
“คุณปีบคะ คุณศรานตามาหาค่ะ”
คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง พยาบาลสาวสวยมาหาด้วยกิจ^ระ อันใดในเมื่อร้อยวันพันปีไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็น นอกจากยามควงคู่มากับ ร้อยตำรวจเอกคกร แต่เพียงนึกถึงชื่อนั้น พวงแก้มใสก็ร้อนฉ่า อกอุ่นที่อิงยัง อบอุ่นไม่จาง
“ปีบไปรับแขกเถอะ” ไลลายื่นมือไปแตะข้อศอกรุ่นน้องเบาๆ พลางยิ้มอ่อน
“เดี๋ยวมี้อนี้พี่ไปฝากท้องข้างนอกก่อนก็ได้ พอดีมีเพื่อนเก่าอยู่ในตัวเมือง จะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมเขาหน่อย”
หญิงสาวยิ้มแหยรับคำ ยกเรื่องของไลลาให้เป็นธุระของป้าคำสร้อยช่วย อำนวยความสะดวกให้ ก่อนเดินตรงไปยังห้องรับแขก
เพียงย่างเท้าเข้าไปสายตาก็ปะทะกับร่างบอบบางในชุดชมพูหวานกระจ่าง นั่งพิงพนักเก้าอี้มือเรียวงามของฝ่ายนั้นพลิกดูอัลบั้มรูปที่วางอยู่บนตักอย่างพินิจ พิเคราะห์ ไม่ได้รู้ด้วยซาว่าบัดนี้เจ้าของบ้านมายืนอยู่เบี้องหน้า กาซะลองเพียงแต่ เอ่ยทักเบาๆ และศรานตาก็เงยหน้าขึ้นมองยิ้มกระจ่าง
“รูปศกตอนเด็กๆ ตล๊กตลกนะปีบ เสียดายอุ๊ไม่ได้เก็บรูปพวกนี้ไว้เลย ไม่งั้นคงได้เอามาล้อศก”
กาซะลองเพียงแต่ยิ้มเล็กน้อย หญิงสาวเดินไปทรุดตัวลงนั่งฝีงตรงข้าม

จักรยานล้อโต

ไม่แม้แต่จะเชิญนั่งแว่นกันแดด

กือดี1ม่มีที’สันสุด คุณพันธุรพีคำรามในใจ เหยียดริมสปากออกบอก เสียงกร้าว
“แกมีธุระอะไร”
■ปีบอยากรู้เรื่องที่คุณน้าว่าปีบจะแต่งงานกับคุณดิสธร”
คุณพันธุรพียักไหล่ สฤษด์คุณเคยมาเปรยๆ ให้ฟังเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิด ว่าลูกชายจะเอาจริง เดินเฉียดร่างบอบบางไปอีกทาง  แว่นตากันแดด
“คุยทำไม ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว บารมีของท่านรัฐมนตรีสมศักด คงคุ้มกะลาหัวแกกับคู่รักของแกได้”
“คุณยายเล็กคะ” หลานสาวเอ่ยเสียงเครียด คุณพันธุรพีเมินหน้าหนี กาซะลองกำมือแน่น กิริยาเซ่นนี้ผู้เป็นยายไม่เคยทำ แว่นกันแดด
“ปีบไม่จำเป็นต้องอาสัยบารมีใครมาคุ้มกะลาหัวในเมื่อปีบไม่ได้ทำผิดอะไร”
“การที่แกกับนายดิสธรวางแผนฆ่าคุณพี่น่ะหรือไม่ผิด!”
แม้จะได้ยินมานับครั้งไฝถ้วน แต่แรงสะเทือนใจก็ไม่เคยลดหย่อนเลย ล’กครา กาซะลองเม้มปากแน่น ความเคารพที่ยังมีกันอยู่ทำให้หญิงสาวได้แต่ สะกดอารมณ์ที่จะไม่เอ่ยวาจาก้าวร้าวออกไป
“ค่ะ ปีบไม่เคยทำผิดอะไร ไม่ได้ทำผิดอะไร โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้คุณ ยายจากไป”
“เอาไว้ให้ฉันมีหลักฐานก่อนเถอะแม่ปีบ แกดิ้นไม่หลุดแน่”
“คงจะเสียเวลาเปล่าค่ะคุณยายเล็ก เพราะปีบไม่ได้ทำ ส่วนเรื่องที่ปีบจะ แต่งงานหรือไม่นั้น ขอให้เป็นธุระของปีบเองเถอะนะคะ ฝากบอกคุณน้าฤษด์ ด้วยว่าปีบคงไม่รบกวน” บอกแค่นั้นร่างระหงก็ยกมือไหว้ลากลับ คุณพันธุรพี แทบร้องวี้ดๆ กับกิริยายโสโอหังที่แสนขัดเคืองตา หล่อนเรียกหา?)กชายลั่น และพอเจอหน้า คุณพันธุรพีก็พูดออกมาราวกับมังกรพ่นไฟ
“แม่บอกแล้วว่าไม่ให้ไปยุ่งเรื่องของมัน แล้วเป็นไง มันมาถอนหงอกถึงบ้าน ฤษด์นะฤษด์ แล้วก็ไม่ออกมา ปล่อยให้แม่รับมือมันคนเดียว” แว่นตา
นายแพทย์สฤษด์คุณยักไหล่ เมื่อครู่ตอนที่กาซะลองมาเขาก็อยู่ แต่ที่ไม่ ลงมาเพราะไม่กล้าสู้หน้าหลานสาว ใครจะนึกว่าเรื่องที่พูดกันแค’นี้’จะวิ่งไปชนหู นักข่าว
ร่างระหงในชุดดำยิ่งดูหมองเศร้าเมื่อเทียบกับชุดชมพูกระจ่าง ไม่ได้คุยถึงเรื่อง ที่ศรานตาเกริ่นไว้แต่กลับถามไปอีกทาง
“มาหาเราถึงนี่ได้ มีธุระอะไรรึเปล่าอุ๊”
“ก็ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก” วางอัลบั้มรูปบนตักลง ก่อนหยิบหนังสือพิมพ์ ที่ถือมาด้วยขึ้นมา ยิ้มพราวในสีหน้าเมื่อบอก
“เพียงแต่อยากจะมาแสดงความยินดีด้วย เรื่องที่ปีบประกาศหมั้นกับคุณ
ดีสธร”
แม้จะรู้ข่าวมาก่อนจากไลลา แต่เมื่อเห็นหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ตรงหน้า กาชะลองก็อดเสียวแปลบไม่ได้
จะจ้องหำลายกันไปถึงไหน ยายเพิ่งเสียไปทั้งคน จะมีคนบ้าที่ไหนประกาค
หมั้น!
เห็นสีหน้าที่ทั้งซีดทั้งเขียว พยาบาลสาวก็ลอบยิ้มอย่างสาแก่ใจก่อน ‘ใส่’ ต่ออย่างไม่ยั้ง
“แต่เสียดายจังนะ คุณยายไม่อยู่ ไม่งั้นคุณยายคงจะปลื้มมากที่หลานสาว คนโปรดจะได้เป็นฝืงเป็นฝา”
“แต่บางทีเราว่าคุณยายไม่อยู่ฟังก็ดีเหมือนกันนะ ไม่งั้นคงปวดใจมากที่ หลานสาวมีข่าวได้ไม่เว้นแต่ละวัน แถมแต่ละข่าวยังไม่สร้างสรรค์”
“ข่าวแต่งงานน่ะเหรอไม่สร้างสรรค์ เป็นเรานะจะประกาศให้ทั่วเมืองเลย”
“เหรอ เมื่อไรล่ะ เราจะได้รอฟัง”
“ไม่รู้สิ ยังไม่ได้คุยกับศกเลย แต่คงอีกไม่นานหรอก อาจจะหลังปีบ”
คนพูดพูดด้วยนาเสียงจริงจังจนคนฟังอดฉุนไม่ได้ เปล่า! ไม่ได้ฉุนพยาบาล สาวคนสวย แต่ฉุนไปถึงใครคนนั้น เขาก็รู้ว่าใครเป็นที่หมาย แล้วจะมาหว่าน เสน่ห์กับหล่อนอีกทำไม
อีกคราที่ศรานตาลอบยิ้มในสีหน้า ถึงกาซะลองจะเป็นนักแสดงที่Iด่งดัง แต่พอถึงเรื่องของตัวเอง ฝายนั้นกลับปกป็ดไม่เคยมิด ไม่ใช่เดี๋ยวนี้ แต่เป็นมา ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่งั้นหล่อนคงไม่ลงทุนมาป่นจนหัวหมน…
“แล้วตกลงจะแต่งวันไหนล่ะ เราจะได้เตรียมตัวตัดเสือผ้า” แหย่ต่อ หวัง จะให้อีกฝ่ายเต้นเร่าๆ ตามนิสัย แต่กาซะลองกลับตอบเสียงเรียบ

แว่นกันแดด

เงินลงไปอีกถ้าไม่อยากปิดบริษัทแว่นตากันแดด

“ที่ผมพูดก็เพราะหวังดีกับปีบ อย่างน้อยหากหลักฐานมันปรากฎชัด ปีบจะไดไม่เจ็บตัวมากกว่านี้”
“ถ้ามันเลวจริงๆ ก็ช่างหัวมัน ฉันไม่สนใจแล้ว ชื่อเสียงวง^ตระกูลแคนั้ก็ ปนปี เออ ฤษด์” ผู้เป็นมารดาเปลี่ยนเรื่อง สีหน้าแม้จะเหนื่อยหน่ายแตกจริงจัง แว่นตากันแดด
“แม่ขอยืมเงินหน่อยนะ จะไปเที่ยวต่างประเทศ ไม่ไหว อยู่ที่นี่มีแต่คนโทร มา ปวดหัวที่สุด”
”ผมไม’มีครับแม่ หุ้นส่วนเพิ่งแจ้งมาว่าปีนี้บริษัทขาดทุน อาจจะต้องเติม เงินลงไปอีกถ้าไม่อยากปิดบริษัท”
“แกก็ปิดไปสิ” นั้าเสียงไม่อินังขังขอบ
“ไอ้โรงงานของเล่นของแกฉันไม่เคยเห็นได้กำไรสักปื มีแต่ขาดทุนจะเจ๊ง มิเจ๊งแหล่”
“แม่ก็รู้ว่าผมรักของผม” ลูกชายพูดเสียงอ่อย ผู้เป็นแม่เลยได้แต่ค้อน ลมค้อนแล้งบอกเสียงเครือ
“งั้นก็ช่วยออกข่าวหน่อยแล้วกันว่าฉันไปพักผ่อนต่างประเทศ”
เห็นสีหน้าลูกชายคล้ายฉงน คุณพันธุรพีก็ตวาดแว้ด แว่นกันแดด
“ขืนบอกว่าอยู่เมืองไทย ฉันก็ขายหน้าเขาหมดสิ จริงๆ น้า เมื่อไหร่คดี จะเสร็จๆ สักที ฉันจะได้เอาเงินมรดกไปเที่ยวรอบโลกให้ฉํ่าใจ”
เขาเองก็ห่วงไม่แพ้กันจึงรีบขับรถตามไป แต่ไปถึงก็พอดีกับที่หล่อนขับ รถออกมา ดวงหน้าเรียวเคร่งเครียดบวกกับการซับรถยังกับพายุเหาะเหมือนที’ ป้าคำสร้อยว่าก็พอจะเดาออก กาซะลองคงจะมีเรื่องทุกข์ใจ
ทั้งกดทั้งบีบแตรพยายามให้สัญญาณว่าต้องการให้จอดรถ แต่หล่อนก็ เฉย พุ่งทะยานรถไปข้างหน้าราวกับไม่รับรู้สิ่งใด รถแล่นมาเรื่อยๆ พอๆ กับใจ คนขับที่แล่นทะยานอย่างไม่เป็นสุข และพอมาถึงทางแยกเบื้องหน้าก็มีรถคันหนึ่ง เลี้ยวมาจากอีกฝีงของถนนก่อนแล่นผ่านหน้ากาซะลองไปอีกทาง
หญิงสาวขนลุกซู่เมื่อเห็นหน้าคนขับ แม้จะไม่ถึงกับสนิทชิดเชื้อแต่เค้าหน้า แบบนี้หล่อนจำได้ดี หักรถตามในทันทีและมีผลให้คนที่ขับรถตามมาด้านหลัง ต้องเบรกเอี๊ยดเสียงดังลั่น รถตวัดขวางทางไว้จนผู้ที่จะหักไปอีกทางต้องจอดรถ เมื่อคนในรถอีกคันตะโกนลั่นแล้วร่างสูงใหญ่ก็ก้าวลงมา
“ขับรถอย่างน1ด้ยังไงคุณ” แว่นตา
กาชะลองหน้าซีดปากสั่นไม่รู้ถึกกับนํ้าเสียงแข็งกระด้าง หญิงสาวก้าวลง มาจากรถละลํ่าละลักบอก พลางชะเง้อคอมองตามรถคันนั้น “ฉัน…ฉันเห็นลุงคำปัน”
“ลุงคำปัน!”
นัยน์ตาเข้มปรากฏความแปลกใจระคนคลางแคลง กาซะลองจะเห็นได้ อย่างไร ในเมื่อลุงคำปันตายไปแล้ว
“ฉันเห็นจริงๆ นะ ไม่ได้ตาฝาด คันที่เลี้ยวตัดหน้าฉันไปตะกี้นั้Iง”
“เหลวไหลน่ากาซะลอง ลุงคำป้นน่ะเสียไปแล้วนะ”
“มะ…ไม่ ฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้เห็นผี คนคนนั้นคือลุงคำปัน”
“อาจจะมีใครสักคนหน้าคล้ายลุงคำปัน”
คราวนี้ดาราสาวนิ่งเงียบ อาจจะมีโครสักคนทีหน้าคล้ายกัน แต่ใครคน นั้นจะคล้ายกับลุงคำปันขนาดนี้เชียวหรือ
“กลับบ้านดีกว่า ผมจะไปส่ง” ฉวยโอกาสนั้นแตะข้อศอกหญิงสาวเบาๆ อย่างปลอบประโลม แต่ร่างระหงยังคงยืนนิ่ง สีหน้ายังแสดงความคลางแคลงใจ ศกรมองหน้าเรียวผอมนั้นอย่างเห็นใจ เหตุการณ์ร้ายหลายอย่างที่กำลังรุมเรา เป็นใครก็คงประสาทเสีย

แว่นตากันแดด

คุณคงจะเหาะมากกว่าขับรถจักรยานล้อโต

“นะดอกปีบ กลับบ้าน”
“ฉัน..: ^
“อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะตามรถคันนั้นไป” จักรยานล้อโต
หญิงสาวสบตาคร้ามนิ่ง เขาข่างรู้!จหล่อนไปเสียหมด ใซ่! หล่อนคิดที่ จะตามรถคันนั้น!ป อย่างน้อยก็ได้,พิสูจน์ให้รู้ว่าสิงที่เห็นคือเรืองจริงหรือลวง!
“ไม่ทันแล้วล่ะ ปานนี้เขาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”
“แต่ฉันจำทะเบียนรถได้ จำลักษณะรถได้ คุณช่วยฉันตามหาได้มั้ยคะศกร ว่ารถคันนั้นเป็นของใคร ใช่ลุงคำปนหรือเปล่า”
ในตาคู่นั้นมีความจริงจังจนผู้ฟังไม่กล้าปฏิเสธ ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิง ตอบรับ ก่อนบอกอีกครั้ง ทอดเสียงอ่อนจนกาซะลองรู้สืกได้ถึงความเป็นห่วง ความห่วงใยที่อบอุ่นจนโจหญิงสาวแทบหลอมละลาย แต่พอคิดไปถึงศรานตา ความหวามไหวก็แทบมลาย เรื่องระหว่างเขากับหล่อนจะเป็นไปได้อย่ฬ1ร 1*4 เมึ่อพยาบาลสาว11ระกาศออกขนาดนั้น อีก,เม่นานคงมีข่าวดี
ปฏิเสธเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ผู้กองหนุ่มหายอมไม่
“ขืนปล่อยให้คุณกลับเอง คุณคงจะเหาะมากกว่าขับรถ”
”ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า” จักรยาน fat bike
“คุณไม่เป็น แต่คนอื่นอาจเป็นอย่างผม ตะกี้ถ้าเบรกไม่ทันก็แย่” “แต่ฉันน่ะแย่กว่า ไม่งั้นปานนี้ฉันอาจจะตามหาลุงคำปนเจอแล้วก็ได้”
“กาชะลอง!”
“ถ้าจะบอกว่าฉันตาฝาด ฉันประสาทเสีย ฉันเป็นบ้าไปแล้วก็เชิญตามสบาย แต่ขอบอกตามตรงว่าฉันไม่มีวันเลิกล้มความคิดที่จะตามหาลุงคำปนหรอก” “ก็ผมบอกคุณแล้วไงว่าเรื่องนี้ผมจะช่วยจัดการให้ แต่ต้องมีข้อแม้”
กาชะลองหรี่ตามอง อีตาบ้านี่จะมา1ม1หนอีก ผู้กองหนุ่มหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย หล่อนทำอย่างกับเขาเป็นผู้ ร้ายในละคร
“นี่คุณ! ผมไม่ใช่ผู้ร้ายในละคร ไม่ต้องมองผมด้วยสายตาแบบนี้หรอก ไอ้
เรื่องข้อแม้น่ะก็แค่ให้ผมไปส่งบ้าน แล้วถ้าไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับผม คุณจะขับ รถไปเองก็ได้ แต่ขอผมขับรถตามคุณหน่อย” คราวนี้เขาหรี่ตามองหล่อนบ้าง “บอก
ตามตรงว่าผมเป็นห่วงประชาชน ไม่ได้ไว้ใจการขับรถของคุณแม้แต่นิดเดียว เชิญ”
ได้แต่!ดฮัด เมึ่อเห็นรอยยิ้มขำในสายตาคมนั้น ร่างระหงเดินเร็วๆ ไปที่ รถและขับออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้ผู้อาสาไปล่งมองตามรูงี้จับ,มานั่งคันเดียวกันก็ดี/
ร่างผอมบอบบางที่กำลังรดนี้าต้นไม้อยู่รีบวิ่งมาเปิดประตูคุ้มในทันทีที่เห็น รถของนายสาวแล่นตรงมา แพรสายิ้มอ่อนหวานขณะเปิดประตูรถให้กาซะลอง เด็กสาวกุลีกุจอเข้ามาหาอย่างเอาอกเอาใจ ลืมความขุ่นข้องหมองใจไปสินเมื่อนึก ไปถึงคำที่ป้าคำสร้อยบอก จักรยาน
‘สงสารคุณปีบชะมัด ไม่รู้มีเรี่องอะไรกับคุณหมอ ท่าทางไม่ค่อยดีเลย ยังไงแกอย่าไปกวนใจคุณปีบเธอนะ’
”ฉันน่ะแค่ขี้ข้าเขานะ จะไปกลากวนใจอะไรเธอ!” “จะไปรู้เรอะ! วันก่อนก็แงดๆๆๆ ไปที ดีแล้วนะที่เธอไม่ถือสา ไม’งั้นแก นั่นแหละที่จะแย่”
หล่อนได้แต่ก้มหน้า เมื่ออารมณ์หึงหวงสงบและสติสัมปชัญญะมาครบก็รู้ว่า อะไรควรอะไรไม่ควร ลงสารก็แต่คุณปีบ ด้วยพอรู้นสัยของนายแพทย์สฤษด์คุณ ไม่มีอะไรที่เขาอยากได้แล้วไม่ได้ แม้กระทั่งตัวหล่อนนี่ก็คงมีเรื่องคลางแคลงใจ เรื่องมรดก…มรดกที่ช่างอึมครึม^นดี ทั้งที่จริงแล้วกั๊ไม่เห็นจะมีอะไรมากมาย คุณท่านก็แก่และไม่สบายมานานแล้ว หากจะ^นบุญไปก็ไม่เห็นจะแปลก นี่ยัง ดึงเรื่องฆาตกรรมมาเกี่ยว
คิดถึงเรื่องนี้ก็ได้แต่ตำหนิตัวเองที่พูดอะไรเพ้อเจ้อหาว่าคุณปีบมีส่วนเกี่ยว ข้องกับชาบ้าอะไรนั่น ที่คุณหมอว่าเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คุณท่านเสีย
อันที่จริงที่เห็นก็แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว ครั้งเดียวกับที่เกิดเหตุการณ์บัดซบนั่น นึกละอายใจจนอยากแก้ตัว เด็กสาวเอ่ยถามอย่างเอาใจ
“คุณปีบจะรับนํ้าอะไรดีคะ”
“นาลำไยก็แล้วกัน เอาไปให้ฉันที่ห้องเลยนะ อ้อ! แพรสา แล้วคุณไลลาล่ะ เข้ามารึยัง”
”ยังค่ะ เห็นโทรมาแล้วป้าสร้อยรับ บอกว่าจะกลับมาคํ่าๆ แล้วยังไงจะ โทรหาคุณปีบอีกทีค่ะ”

จักรยานล้อโต

ผู้กำกับฯ จักรยาน fat bike

“เบื้องหลัง” พันตำรวจเอกหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าแสดงถึงความสงลัยจน ผู้ใต้บังคับบัญชาต้องบอก
“พินัยกรรมมูลค่ามากมายมหาศาลของคุณปรียางค์ศรีเป็นสิงที่หวานล่อใจ จึงอาจมีใครลักคนที่ทำให้เวลาของท่านสั้นกว่าอายุขัย”
“ก็คุณบอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่าคุณกาซะลองกับคุณดิสธรไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง”
“ครับ แต่ยังมีคนอื่นที่อาจจะเกี่ยวข้อง ผมจึงยังไม่อยากที่จะปิดคดี แต่ อยากจะสืบหาความจริงต่อ”
“อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้นผู้กอง” จักรยานล้อโต
“ความจริงครับ ความจริงที่เผอิญผมได้รู้มา”
“คุณหมายถึงอะไร”
ตาต่อตาสบกัน แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาเป็นฝ่ายเลี่ยงที่จะไม่ตอบ
“ขอเวลาให้ผมอีกลักนิดนะครับ แล้วผมจะรายงานทุกอย่างให้ผู้กำกับฯ จักรยาน fat bike
ทราบ”
พันตำรวจเอกทรงยศเอนกายลงกับพนักเก้าอี้ พยักหน้าหงึกหงักพึมพำ ออกมา “เอาอย่างนั้นก็เอา”
ร่างสูงใหญ่ทำความเคารพก่อนเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผู้บังคับบัญชา นั่งกุมขมับ มีลูกน้องขยันเกินไปก็น่าปวดหัว ทั้งๆ ที่คดีจะปีดอยู่แล้วเชียว
ร่างบอบบางที่ก้าวเดินลงมาจากตึกเบี่ยงกายหลบทันทีที่เห็นว่าผู้ที่กำลังยืน เผชิญหน้าอยู่เป็นใคร แต่ยังช้ากว่ามือแข็งแรงที่เอื้อมมาจับไว้อย่างรวดเร็ว
“ปล่อยแพรนะคะคุณหมอ” บอกเสียงแข็งแต่หาได้รับการทำตามไม่ นายแพทย์สฤษด์คุณยิ้มอ่อนโยน สายตาบอกความรู้สืกผิดอยู่ไม่น้อย
“เราทำความเข้าใจกันใหม่ได้นะแพร” จักรยานล้อใหญ่
“ไม่ค่ะ แพรไม่มีอะไรต้องทำความเข้าใจใหม่กับคุณหมอ”
“โธ่! แพรทำไมพูดกับฉันอย่างนี้ วันนั้นฉันอารมณ์ร้อนไปหน่อย ฉันขอโทษ”

จักรยาน fat bike

เอาไว้จักรยานล้อโต

เงินถังพอที่จะไปเช่าโรงแรมข้างนอกอยู่”
■คุณยายเล็กเคยบอกปีบเองไม่ใช่หรือคะ ว่าคุณดิสธรเขามีแต่เปลือก ปีบเกรงว่าเขาคงไม่มีเงินถุงเงินถังที่จะทำอย่างนั้นหรอกค่ะ”
คุณพันธุรพีเบ้ปาก ก๊รัI)าเ’แนนั้น1เางขัต&บความเป็นผู้ด8สกุลยามที่ แสดงออกตอนอยู่ภายนอกเหลหเกน ไลลานั่งเฉยพยายามไม่มองภาพที่ยายกับ หลานปะทะคารมกัน
ผู้ใหญ่นี่ก็แปลก บทจะงอแงขึ้นมาไม่ฟังหน้าอ๊นทรหน้าพรหมที่ไหนเลย หล่อนเองกเป็นคนนอก ไม่อายบ้างหรอไร มาว่าหลานสาวบ่าวๆ
“แกนี่ช่างรักช่างหลงนายดิสธรเหลือเกินนะแม่ปีบ เข้าข้างกันอยู่ได แม้ กระทั่งที่มันเคยทำเรื่องเลวๆ เอาไว้” จักรยานล้อโต
กาซะลองหน้าซีดเผือด คุณยายเล็กรู้หรือในสิงที่ดิสธรเคยทำ
■คิดไม่ถึงล่ะสิ ความลับไม่มีในโลกหรอกแม่ปีบ แค่ให้มันออกไปอยู่ข้าง นอกยังน้อยไป ไม’แจ้งตำรวจจับน่ะบุญเท่าไหร่แล้ว”
ผู้เป็นยายเล็กผลุนผลันออกไปด้วยความโกรธจัด ทิ้งให้หลานสาวนั่งหน้า ซีดกับพนักเก้าอี้ ไลลาปราดเข้ามาหาหญิงสาว บีบมืออย่างปลอบประโลม
“มีเรื่องอะไรกันปีบ คุณดิสธรทำเรื่องอะไร” จักรยาน fat bike
ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เรื่องน่าอับอายที่คิดว่า^ปกปีด ไว้เพราะสงสารเห็นใจเด็กสาว…สุดท้ายมันก็ปูดออกมาจนได้โดยปีมีอใครอีกก็ไม่รู้ “คุณดิสธรเขาลวนลามแพรสาค่ะ” “ตายจริง! คุณพระช่วย”
ไลลายกมีอทาบอก นึกไม่ถึงพอมีเหตุการณ๎อย่างนี้จริงๆ หล่อนกลับทำท่า เหมือนอยู่ในละคร สาวใหญ่ทำหน้าเจี*ยมเจี้ยม
“แล้วอย่างนั้นปีบทำไมไม่ให้คุณดิสธรออกไปอยู่ข้างนอกล่ะ มันปลอดภัย กว่านะ ทั้งกับตัวเด็กแพรสาแล้วก็ตัวปีบเอง”
“ปีบก็เคยคิดอย่างนั้นค่ะ แต่คุณหญิงยุพาพักตร์ท่านขอร้องไว้และอีกอย่าง พอเกิดเรื่อง ใครต่อใครมันน่าสงสัยไปหมดจนปีบไว้วางใจใครไม่ได้ ปีบเลย คิดว่าให้คุณดิสธรอยู่ที่นี่ดีกว่า อย่างน้อยปีบยังจะจับตามองได้” จักรยานล้อใหญ่
ไม่ได้เล่าถึงรายละเอียดทั้งหมด ว่าคนที่น่ากลัวที่สุดคือญาติแท้ๆ ต่างหาก
“ครับ แต่อาการหัวใจวายไม่ได้เป็นไปในลักษณะที่เจอศพ และอีกอย่างที่ นายแพทย์สฤษด์คุณทำรายงานมาดูเหมือนจะมุ่งประเด็นไปที่ชา กาลโ]0โลกา อย่างเดียว ผมจึงคิดว่าน่าจะมีเบี้องหลัง”

จักรยานล้อโต

ทำไมถึงต้องใช้กำลังกันอย่างนี้ แม่แรงไฟฟ้า

“แพรบอกให้ปล่อย” สะบัดตัวออกเต็มแรงจนคล้ายตัวจะเซออกมา แต่ คนที่เซไปอีกทางและล้มไม่เป็นท่ากลับเป็นนายแพทย์สฤษด์คุณเมื่อถูกหมัด หนักๆ เข้าไปอย่างจัง
“รังแกผู้หญิงอย่างนื้ไม่สวยเลยคุณหมอ”
ดิสธรที่นอนร้องโอดโอย
“มีอะไรกันคะ ทำไมถึงต้องใช้กำลังกันอย่างนี้”  แม่แรงไฟฟ้า
กาซะลองถามเร็วปรื๋อ สีหน้าของหญิงสาวทั้งตกใจทั้งไม่พอใจ พอจะมอง รูปการณ์ออกว่ามีเด็กสาวแพรสาเป็นชนวน มันน่าอนาถโจแท้ๆ ต่างมีสกุล รุนชาติกันทั้งคู่ จู่ๆ มาทำตัวราวกับกุ๊ยข้างถนน
“ไม่มีอะไรค่ะคุณปีบ คุณหมอกับคุณดิสธรมีเรึ่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย” แพรสารีบออกตัวก่อน มันน่าอับอายหากจะให้ชายทั้งสองชิงกันเล่าว่ามีเรี’องมีราว กันเพราะเหตุโด แต่คุณพันธุรพีที่วิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากตึกทีหลังเป็น ฝ่ายไม่ยอม แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์
“มีอะไรกัน…ตาย! ฤษด์ ใครทำลูกชายฉัน” ผู้เป็นมารดาตรงเข้าไปประคอง ลูกชายอย่างหวงแหน ใจแทบขาดเมื่อเห็นหน้าลูกปูดบวมไปทั้งหน้าราวกับโดน ผึ้งรุมต่อยทั้งฝูง
“มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยค่ะคุณยายเล็ก”
“เข้าใจผิดนิดหน่อย! นี่แกเป็นบ้าไปรึเปล่าแม่ปีบ เรื่องแค่นี้ว่านิดหน่อย อ๋อ! นี่คงเป็นสมีอแฟนแกใช่มั้ยถึงได้ปกป้องกันขนาดนี้” ปล่อยมือที่กำลังโอบ ลูกชายหันมาชี้หน้าหลานสาวเร่าๆ ตะคอกเสียงดัง
“นี่แกรักมันหลงมันถึงขนาดลืมญาติลีมเชื้อ นํ้ามันข้นกว่าเลือดไปแล้วใช่ มั้ยแม’ปีบ” แม่แรงยกรถ
“คุณยายเล็กคะ ปีบเองก็ไม่ได้รู้เรื่องมากไปกว่าคุณยายเล็กหรอกค่ะ แต่คุณดิสธรเองเขาก็เจ็บเหมือนกัน ปีบเลยอยากให้เรื่องมันจบๆ ต่างคนต่าง อยู่จะดีกว่ามั้ยคะ”
“ไม่! ฉันลังให้แกไล่มันออกจากคุ้มเดี๋ยวนี้ ถ้าแกไม่ไล่ฉันจะไปแจ้งตำรวจ ว่ามันบุกรุก เอาให้มันขึ้นหน้าหนึ่งไปเลย”
“เชิญเลยค่ะ ปีบขึ้นหน้าหนึ่งจนชินแล้ว ถ้าจะขึ้นอีกลักอาทิตย์สอง อาทิตย์มันก็คงไม่แปลกหรอก”
“ยัยปีบ”
ซีกหน้าเรียวหันโดยอัตโนมัติเมื่อถูกแรงกระทบจากฝ่ามีอผู้เป็นยาย กาชะลองนี้าตาคลอ ไม่ได้เจ็บที่กายแม้แต่นิดเดียว แต่เจ็บที่ใจจนชาไปหมด

แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์

 

ว่าเขามายุ่งแม่แรงกับแพร

“ปล่อยแพรนะคะ เดี่ยวใครมาเห็นเข้าจะน่าเกลียด” เด็กสาวยื้อดึงมือออก มองเข้าไปบนคุ้มอย่างระแวดระวัง แต่นายแพทย์สฤษด์คุณกลับดึงร่างบางมาโอบไว้
“ก็ดี ฉันจะได้ปาวประกาศชะเลยว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน โดยเฉพาะไอ้หน้า ปลาจวดแฟนยัยปีบนั่น มันจะได้รู้ชะทีว่าเธอเป็นของใคร”
“คุณหมอหมายความว่าอย่างไร* แพรสาเบี่ยงตัวออก หันมาเผชิญหน้า ความสงสัยผุดขึ้นที่ดวงตาคู่หวาน นายแพทย์สฤษด์คุณพูดแปลก พูดไปถึง แม่แรงไฟฟ้า
ลูกชายท่านรัฐมVเตรีคนนั้น ไม่ได้ตื่นกลัวว่าเขาจะโกรธจะขึ้ง แต่เด็กสาวกลับ กลัวไปถึงเรื่องอันน่าอับอาย ความเสีอมเสียที่มีคนมาลวนลามเกาะแกะ คนเดียว ไม่พอ พิเรนทร์มีถึงสอง
“จะหมายความว่าอย่างไร เธอเป็นของฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่ง” แม่แรง ไฟฟ้า รถยนต์
“แล้วคุณหมอรู้ได้อย่างไร ว่าเขามายุ่งกับแพร”
นายแพทย์สฤษด์คุณหน้าเจื่อน ไม่กล้าสบสายตาคู’หวานนั้นทิ่มองมาอย่าง เคลือบแคลง
“ก็…แค่มองตามันเวลามองเธอฉันก็รู้ จะอย่างไรก็ช่างเถอะ ผู้ชายด้วยกัน ดูกันออก ว่าแต่เธอเถอะ อย่าไปยุ่งกับมันก็แล้วกัน รู้ตัวซะบ้างว่าเธอน่ะเมียใคร”
“แล้วกล้าให้บอกมั้ยล่ะคะ ว่าแพรน่ะเมียใคร” เด็กสาวเชิดหน้ามอง สบสายตายิ้มหยัน เห็นอาการกระอักกระอ่วนของคนตรงหน้าก็ยิ่งสมเพช
“พอเอาเข้าจริงคุณหมอนั่นแหละที่ไม่กล้า กลัวใช่มั้ยคะ ว่าคุณพันธุรพี จะรู้แล้วจะถูกตัดออกจากกองมรดก อึ! สมบัติก็มีออกมากมาย จะต้องการ มันไปถึงไหนกันคะ”
“แพร แต่ฉันจริงใจกับเธอนะ” แม่แรงยกรถ
“ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ แพรสะอิดสะเอียน” รีบเดินห่างออกมาแต่อีกฝ่าย กลับฉุดดึงไว้ หน้าคร้ามใหญ่ซุกไซ้ที่ดวงหน้าหวานอย่างแหนหวง
“ฉันรักเธอนะแพร เธอจะเป็นของใครไม่ได้นอกจากฉัน”

แม่แรงไฟฟ้า